Coroa islandesa

Núna var ég rétt í thessu ad koma heim úr ferdalagi med árinu mínu til Curitiba. Thad var alveg svakalega gaman. Ég var eiginlega ordin hálforvaentingarfull med bekkinn minn en ég nádi ad kynnast theim alveg ótrúlega vel thessa 2 daga sem vid vorum beyglud í rútu.
Vid gerdum ýmislegt sem ég hafdi ekki taekifaeri til ad gera í fyrri ferdum mínum til Curitiba.

Ferdin byrjadi á mánudaginn á thví ad ad fara til Vila Velha (gamla thorpid), sem er thjódgardur í Paraná, ég hafdi thegar farid thangad med AFS thannig ég nenni ekki ad skrifa aftur um hann (thad aetti ad vera lýsing hérna adeins nedar og ef ekki thá hef ég verid eitthvad lot thegar ég skrifadi um thá ferd). Svo var thad Curitiba thar sem vid sváfum, ekki, og daginn eftir (í dag) fórum vid í ýmsa garda sem er adalsmerki Curitiba og alveg eitthvad sem ég sakan í Floripa og Reykjavík, algjort tharfathing svona gardar í mengudum stórborgum. Madur gengur inn í gard sem er venjulega fullur af trjám og allt í einu er bara alveg rosalega gott ad anda, hrein nautn alveg - ekki bara naudsyn til ad lifa af.

Einn svona hálfgardurinn (thad var voda mikid af trjám og svona náttúru thar) var Opera de Arame, eda járnóperan. Ofbodslega fallegt leikhús sem er einungis úr járni og gleri í midju lóni í skóginum. Eftir hana fórum vid í Museu de Oscar Niemeyer. Eitt staersta listasafnid tharna. Thar fórum vid á ýmsar listasýningar, mjog áhugaverda sýningu um japan og adra med ljósmyndum frá mjog lokudum indíánaaettbálki í Amasón. Thad var mjog skemmtilegt vid Japans sýninguna ad vid thurftum ad fara úr skónum, í einhverskonar spes lodsokka og ganga á thykkum teppum. Mér leid bara hreint eins og ég vaeri komin aftur til Íslands, ad thurfa ad fara úr skónum inni.

Á leidinni heim laerdi ég svo ad syngja Pagode sem er afbrigdi af Forro sem er brasilísk danstónlist, eiginlega frekar léleg en svakalega gaman ad dansa og syngja vid hana. Eitthvad thad brasilískasta sem ég veit. Svona svolítid eins og lagid Nína á Íslandi.
Thad var alveg svakalega gaman, leidsogumaurinn (flipp) var med svona hristutrommu og einn strákurinn med litinn pagode gítar og allir syngjandi og sambandi.

Auk thess tókst vinkonu minni ad sannfaera hálfan bekkinn um ad ég vaeri af íslensku krónfjolskyldunni (coroa islandesa), sem var mjog divertido, gaman. (thad er alveg pirrandi ad thad vantar alveg helling af ordum í íslenska tungumálid til ad lýsa tví sem ég er ad reyna ad segja)

Ég tók ekkert svakalega mikid af myndum en set inná síduna naets thegar ég nenni.

Í odrum fréttum thá gruna bekkjarfélagar mínir mig um graesku í portúgolskumálum mínum. Um daginn gerdi ég nefninlega stíl á portúgolsku í skólanum, aefing fyrir Vestibular (svaka stór og erfid próf til ad komast inn í háskólana), um kosningarnar og ég fékk haestu einkuninna í bekknum, ég, lúdinn sem er búinn ad kunna portúgolsku í rúmt hálft ár fékk haerra en brassarnir. Ég held líka ad portúgoslkukennarinn minn sé voda hrifinn af mér núna, eftir thetta og svo teiknadi ég um daginn myndasogu um kommur á málfraedipófium kommusetningu. Hann brosti allavegana alveg voda stórt til mín thegar hann skiladi stílnum og tók hann og las upphátt fyrir allann bekinn svo thau gaetu laert hvernig aetti ad gera thetta.

Annars er alveg hrikalegu stutt í ad ég snúi aftur, 3 mánudir, thad er bara ekki neitt! Ég bara get ekki trúad thví ad ég sé búin ad vera hérna í 8 mánudi! Tíminn hefur bókstaflega flogid! Ég er eiginlega bara ordin frekar stressud fyrir thessu ollu saman, ad draumurinn endi og ég snúi aftur í Íslenska hversdagsleikann. Hver dagur hér er eins og aevintýri, thó svo ad ég geri ekkert merkilegra en spjalla vid mai eda horfa á noveluna og fara í skólann thá er thad eitt ad geta talad og grínast, tilfinningin ad vera hluti af thessu ollu saman, uppgotva brasilíska tónlist, bókmenntir og fleiri listir. Finna alls konar 'jeitos' (svona leidir, oft notad í kringum login, reglurnar, finnna hvad passar án thess ad allt fari í rúst), norm, óskrádar reglur, hugsunarháttinn í tungumálinu, slangur, málshaetti og ég gaeti haldid áfram endalaust. Ég hugsa ad thetta sé einhver magnadasta upplifun sem mogulega er haegt ad hafa. Mér lídur eins og litlu barni sem sér hvad heimurinn er stór. Eins og ég sé ad dýfa mér í heiminn og lídur bara alveg hreint eins og fisk í vatni í thessu ollu saman.

Bless

P.s. Fólk! Kommenta!