Sigurlín Brasilíufari segir frá

Þann fimmtánda febrúar árið tvöþúsund og sex gerast undarlegir en þó ekki alóvenjulegir atburðir á Íslandi nálægt Mosfellsbæ, nánar tiltekið í Húsahverfinu í Grafarvoginum. Þennan dag fer ung stúlka að nafni Sigurlín á vit fjarlægra landa. Hún mun vaða eld og brennistein áður en hún kemst aftur heim en hún er viss um að förin verði þess virði. Fyrirheitna landið er Brasilía!

Nafn:
Staðsetning: Florianópolis, Santa Catarina, Brazil

miðvikudagur, september 20, 2006

Fleiri sudur íslendingar og anorexía

Í gaer fór ég í Barddal institução, já en hún er einmitt í eign afkomanda íslendinga. Eftirnafnid hans er Barddal og honum finnst voda gaman ad tala. Samtalid var svona 95% hans megin og restinni skipt á milli mín og annarrar konu. Thar af leidandi get ég ekki sagt ad ég hafi raett vid hann heldur var hann ad segja mér frá ýmsum áformum sínum um ad byggja safn um afkomendur íslendinga og adra skandinava í brasilíu, um fólkid sem kom hingad og sogu thess og sitthvad fleira. Hann taladi um stofnunina sem er skóli alveg frá byrjun til enda, thad er ad segja krakkarnir byrja thegar thau eru 1,5 árs og útskrifast svo med háskólapróf. Og svo audvitad helling um íslendingana forfedur sína og áhrif theirra á soguna. Sem var thó mjog athyglisvert, mér fannst mjog gaman. Og ég hugsa hann eigi eftir ad tala um thad thad sem eftir er ad hann hafi hitt alvoru íslending af holdi og blódi og raett vid hann.

Annars er ég alveg hlessa á thessu megrunaraedi hérna, thad er algjorlega hraedilegt ad vera adeins of feitur, samt er fullt af fólki hérna med nokkur auka kíló og jafnvel vel yfir kjorthyngd. Um daginn var ég ad tala vid eldri systur mína (athugid myndirnar af Lauru, er hún ekki bara alveg á morkunum ad vera of feit ha? já nei, hún lítur út eins og súpermódel) og hún var ad tala um ad gaejinn í raektinni hefdi verid ad maela hana hátt og lágt og komist ad theirri nidurstodu ad hún hefdi thyngst um svo og svo morg kíló og hún aetti ad passa sig ad fituhlutfallid aetti ekki ad verda haerra, thví thá gaetu hlutirnir ordid svartir.
Ég heyri svo ekki mikid baktal og slúdur hérna (ok, slúdur jú helling) en thad sem ég heyri er allt um thyngd og líkamann og hvad hinn eda thessi hafi fitnad eda grennst.
Svo er alveg reynt ad fordast í lengstu log ad borda braud og pasta og ost og eitthvad svona fitandi og their sem borda mikid af thessu eru bara alveg útúr kú, hrikalegt fólk sem hugsar ekkert um heilsuna eda aukakílóin. Ég verandi braud og osta elskandi og thar ad auki frá Evrópu er algjorlega stórskrýtin ad borda braud baedi í morgunmat og kvoldsnarl, og finnast thad rosalega gott.
Thad gengur bókstaflega allt út á thyngd hérna! Og ég sem hélt thetta vaeri slaemt á Íslandi! Ekki skrýtid ad thad séu gerdar flestar lýtaadgerdir í heiminum hérna! Kannski eru bandaríkjin á undan en Brasilía er í topp 2. Enda er oft ekki thverfótad fyrir plastkonum. Og ég get svo svarid thad, um daginn sá ég konu sem var pottthétt med sílíkon í rassinum...Í RASSINUM! hann var svona eins og 8 melónur,skagadi út yfir allan ganginn svo ég komst ekki leidar minnar. Úff, ég bíd nú bara eftir thví ad einhver finni uppá thví ad stórutaer séu rosalega heitar og allar plastkonurnar hlaupi til og fái sér sílíkon í taernar!

*djúsí*

Bless

2 Comments:

Anonymous Nafnlaus said...

Í kvöld var fjallað um anorexíu í Kastljósinu. Yngsti sjúklingurinn á landinu 8 ára gamall.

Hollt að hlusta á norræna fjallkonu tala um lífsnautnina að borða almennilega.

Jarðsamband vantar of víða.

Silikon og svelt leggja net sín fyrir ungt fólk í leit að auðnu
á ráfi um refilstigu.

Hverjir leggja næstu net?

Vonum að ekki veiðist.

6:22 e.h.  
Anonymous Nafnlaus said...

Æ, ég get skilið mikið en ég get ekki að segjia þetta á íslensku!
*depois eu fiquei com vergonha do meu cartão postal... hahaha

Eu fazia basquete no Barddal e nem sabia que o dono é islandês! Mas quando eu voltar quero falar com ele, hehehe

E não te preocupes com o peso. Todo mundo aqui diz que quando você volta, perde uns cinco quilos em um mês, sem esforço nenhum, só fazendo as coisas que você sempre faz! E Brasil é sim um país que valoriza muito a aparência, infelizmente, mas aproveita a praia, o sol, o que for! Essas são duas coisas de que eu morro de saudades do Brasil (e eu não gostava quando estava lá).
Pelo menos na minha família também se come pão no almoço, eu acho meio estranho... e tipo se não tem o que comer à tarde também o que eles pensam direto é "pão com queijo".

Silicone na bunda?? hahaha achei que as brasileiras não precisassem disso, mas algumas gostam...


Eu vi que você também tem viajado bastante. É bom conhecer o país! Mas ainda assim eu não escolheria outro lugar para morar que Floripa. =D


Koss og sjáumst!

P.S.: Você pode encontrar algo parecido com rjómi que se chama nata ou creme de leite!

11:25 e.h.  

Skrifa ummæli

<< Home